12 EYLÜL' ÜN YARATTIĞI TAHRİBAT HALEN DEVAM EDİYOR...!

“ Zindanlardan Taşa Taşa kar beni,

Mamaklardan, Metrislerden sor beni,

Diyarbekir’ e kanla bastım mührümü,

Ceset ceset kefen kefen sar beni,

(…) başaklarda gül, dudaklarda hasret,

Söyle türkünü sen erinme nazlı bacım,

Ağlamadan, karalar bağlamadan,

Kına gecelerinin sevincinde, Lurke' de Goven’ de Temirağa' da”

***

İçinde bulunduğumuz hafta: 11 Eylül ve 12 Eylül' ün yıldönümleri...

12 Eylül askeri darbesinin sonucunda 'resmi rakamlara' göre 650 bin kişi gözaltına alınmış, 1.683 000 kişi fişlenmiş, 14 kişi cezaevlerindeki açlık grevlerinde ölmüş, 171 kişi sorgu sırasında ve cezaevi işkencelerinde can vermiş, 14 bin kişi vatandaşlıktan çıkarılmış, 49 kişi de idam edilmişti.

12 Eylül 1980 siyasal ve askeri açıdan Türkiye’ nin; 11 Eylül İkizkule intihar saldırısı ise, Ortadoğu' nun kırılma noktasıdır...

12 Eylül askeri darbe sonucunda; bir çok siyasi parti kapatılmış, sistem için 'tehlikeli' sendikalar, vakıflar, demokratik kitle örgütleri bir bir kapatılarak faaliyetlerine son verilmiştir.

Ayrıca, tehlikeli görülen milyonlarca kitap, dergi, sinema filmi, belgesel, gelecek kuşaklara aktarılmasın diye yakılıp yok edilmiştir.

Adeta, 1961 Anayasanın getirdiği kısmi özgürlükler, bir çırpıda tamamen geri alınmıştır.

12 Eylül darbesi ve 11 Eylül olayları bahaneleri sonucunda, ülkenin ve dünyamızın hali ortada.

Halen ülkemiz, 12 Eylul' ün kurumları ve kurallarıyla yönetilmektedir.

12 Eylül ürünü yasa ve kurumlar aracılığıyla, toplum zapturapt altına alınarak baskılanmaktadır.

12 Eylül ile birlikte ilkel kaba milliyetçi muhafazakar politikalar hızla toplum hayatına nüfuz ederek, bu günkü ortaya çıkan sosyal, siyasal, ahlaki yozlaşma beraberinde çürüme ve dejenerasyonun da doğurmuştur.

Bugün toplumun yaşadığı siyasal, sosyal, ekonomik ve kültürel tıkanmışlığın, kendini aşamanın en büyük müsebbibi, 12 Eylül' den bugüne kadar ısrarla sürdürülen politikalardır.

Sonuç: şoven gerici politikaların girdabına çekilmiş apolitik bir toplum ve hep birlikte oynan üç maymunlar.

“ Kral çıplak” ; kimin umrunda!

Demokrasi ve demokratik yaşamı, toplumsal iç barışı ve emek eksenli mücadeleyi…

Adalet, hukuk ekolojik yaşamı…

Sorgulayan, araştıran, okuyan, üreten ve bu anlamda örgütlenen ; Özgür kadın, özgür bireyleri olan bir Türkiye toplumu tahayyül ederken bugün geldiğimiz bu noktaya bir bakın!

12 Eylül’ le birlikte, bugünkü Türkiye, 1980 öncesini Türkiye' nin çok çok gerisine savrulmuştur.

Bugün ülkenin ve bölge/lerin resmine baktığımızda; Doğanın talan edilmesi, savaşlar, çatışmalar, ölüm, acı, gözyaşı, cinsel sınıfsal sömürü, geleceği belirsiz ve bilimden, sanattan, Edebiyattan koparılmış gençlik…

Ülke hala yangın yeri…

12 Eylül' ün halen diriliğini, yakıcılıgını, dün gibi koruduğu aşikar.

Yinede enseyi karartmak yok!

Artık içte ve dışta savaşların ve çatışmaların yaşanmadığı… insanların barış, kardeşlik duyguları içerisinde bir arada yaşadığı; ister sivil, ister askeri olsun, bir daha 12 Eylül' lerin yaşanmadığı bir ülke, artık ütopya olmaktan çıkmalı.

“Şu Metris' in önü bir uzun alan…”

Bu güne kadar yitirdiğimiz değerlerimizi saygı ile anıyorum.

Unutmayın…

1968 ve 1978 kuşağı, bu ülkenin, bu toplumun onuru ve vicdanı oldular.

***

Mamak, Metris ve Amed Cezaevleri bir döneme tanıklık etmişlerdir…

“ Oğlum Berzan Basılan?

İyiyim, siz nasılsın?

Berzan Nasılsan?

Berzan Nasılsan?

Görüş Bitmiştir!”

***

“Diyarbekirliymiş Kod Adı Bahtiyar…”

Bu haftaki yazımı, Sözleri Aysel Gürel' e ait bir Sezen Aksu şarkısıyla “netekiiimm” noktalıyorum.

Siz siz olun, diktatör halet-I ruhıye halinizle “Nü” resmi yapmaya kalkmayın.

Defalarca bıkıp usanmadan dinlediğim ve beni çok çok hüzünlendiren bir şarkıdır.

SON BAKIŞ

“Bir Söz bitişi gibi son buldu sevişler,

Bir yaz güneşi gibi eritir hep bu terkedişler,

Bir an duruşu gibi ömrün gidişi gibi,

Veda ederken aşk ateşi gibi,

Söner iç çekişler

Aman amman,

Yandım amman.

Kurşun gibi izler,

Son bakıştaki o gözler kaldı aklımızda ama,

Aman aman

Acı yüzler

Kurşun gibi izler,

son bakıştaki o gözler kaldı aklımızda...”