VİRANŞEHİR EZELDEN GAZETESİ ARACILIĞIYLA HALKIMA ÇAĞRIMIZDIR..!

        “Öldükten sonra unutulmamak isterseniz, ya okunmaya değer şeyler yazın, ya da yazılmaya değer şeyler yapın.”  (Benjamin Franklin)

        Uzaktadır her şey; gökyüzü, deniz/Her an peşimizden koşan gölgemiz/Özlenen limanlar, yanan yıldızlar/Uzaktadır her şey; anneler, kızlar/Uzaktadır her şey, hep/ Yalnız ölüm/Her yerde, her an yakınımız, ölüm” Ahmet Muhip Dıranas

        Kürt sanatçı Aynur Doğan’ın, o müthiş yorumuyla "Dar Hejiroke" şarkısı seslendirdiği filimi bir çoğumuz izlemiştir.

        Bahsettiğim flim çekimlerinin bir bölümü, Mardin’ in Nusaybin ilçesi köylerinde yapıldı.  Evet, Şener Şen ve Meltem Cumbul ve Timuçin Esen’ in başrol oynadığı “Gönül Yarası” filmi…

        Filim,  toplumsal ilişkiler açısından siyasal, sosyolojik ve kültürel birçok mesaj veriyordu izleyiciye.

        Filim şöyle başlıyordu…

        Hemen hemen Öğretmenliğinin tamamını bir Kürt köyünde tamamlayan ve hayatını öğrencilerine adamış, bunun uğruna karısı ve çocuklarından bile vazgeçmiş bir öğretmen; Nazım öğretmen!

        Emekli olduğu gün, artık doğup, büyüdüğü İstanbul’ a ve ailesine dönme zamanın geldiğine karar veriyor. Ayrılacağı gün bütün köy, yediden yetmişe, kadını erkeği, genci yaşlısı Öğretmen Nazım’ ı uğurluyor.

        Nazım öğretmen,  uzun yıllar yaşadığı bu köyden ayrılacağı için çok özgün;  köy ise, alıştıkları, kanıksadıkları, bağırlarına bastıkları Öğretmen Nazım için yasta!

        Vedalaşma töreni sahnesinde köylüler ile Nazım tek tek sarılıp öpüşüyor, her köylüye sarılışında onlara “ Xatirê te” diyordu, köylülerde; “bi xatirê te, Rêwîtiyek xweş, me ji bîr nekin!” diye cevap veriyordu.

        Duygulu bir sahneydi.

        Ben çok etkilenmiştim o sahneden.

        Yazıma bu filmin örneğiyle neden başladım?

        Öncelikle hak etmeyeni idealize etme gibi bir alışkanlığım yok ama bu bir insanlığın, insan olmanın öyküsüdür anlatacağım. 

        Hangi bölgeden, hangi ülkeden, hangi tenden, hangi renkten, hangi inançtan, hangi etnik kimlikten olursak olalım;  ön yargıların yıkıldığı, sosyolojik, politik ve kültürel açıdan ortak dilin kullanılması ve bu temelde gelişen ve geliştirilen ilişkiler, her şeyden önce  insani yanımızı önüne çıkartıyor.

        Dün Covid 19 nedeniyle kaybettiğimiz Dr. Abdurrahman Demir ile hiç tanışıklığım olmadı.

        Sanırım ben, görev gereği ilçemden tayinen ayrıldıktan 4 yıl sonra gelip hizmet vermeye başlamış.

        Dün ise, vefatı, ilçemize bomba gibi düştü. Sosyal medya yıkıldı! Yediden yetmişe tüm Viranşehir halkı, sevgili doktorumuzun ölümü ile adata şok yaşamış, yıkılmış vaziyetteydi.

        Ben önce olayı tam anlayamadım.

        Ölenin, Viranşehir’ li bir hemşehrim olduğunu düşündüm önce...

        Ölen doktorun kimlerden olduğunu anlamak için, Viranşehir’ deki arkadaşlarımla telefonla irtibata geçtim.

        Birkaç görüşmemde sevgili doktorumuzun öyküsünü anladım.

        Bu kadar “feryat, figanın” haklı sebebini de dinleyerek öğrenmiş bulundum.

        Sevgili doktorumuz öncellikle, mükemmel bir insan olduğunu, sonra da “Adana’lı” olduğunu öğrendim.

        Sevgili doktorumuzun 26 yıldan beri Viranşehir’ den hiç ayrılmayan ve defalarca tayin hakkı olduğu halde bundan feragat eden ve mesleğinin büyük bölümünü burada sürdüren,  7-24 hizmet vermekten imtina etmeyen, bir sağlık emekçisi, kendini Viranşehir halkına adamış bir sağlık neferi olduğunu öğrendim.

        26 yılda, yediden yetmişine kadar, Viranşehir halkı ile öylesine güçlü, öylesine dopdolu bir bağ; gönülden gönüle öylesine sevgi dolu bir köprü oluşturmuş ki, bu nedenle ilçem, haklı olarak yas ilan etmiş!

        Dedim ya!

         Kimi dinlesem, kime sorsam…

        Doktorum için herkes “feryat figan ediyor!

        Viranşehir halkı değerli bir evladını kaybetti.

        Benjamin Franklin dediği gibi: “Öldükten sonra unutulmamak isterseniz, ya okunmaya değer şeyler yazın, ya da yazılmaya değer şeyler yapın”       

        Doktorum bunu fazlasıyla başarmış,

        Viranşehirlilerin gönlünde taht kurmuş bir insanmış.

        Hiç tanımadığım halde, gerçekten ben de çok üzüldüm ölümüne.

        Bundan emin ol ki; Viranşehir halkı vefalıdır.

        Mutlaka ama mutlaka seni unutmayacak ve bu kadim kentte adını sonsuza kadar yaşatacaktır.

        Ailesinin, yakınlarının,  Viranşehir Halkının  ve Sağlık Emekçilerinin başı sağ olsun!

        Işıklar içinde rahat uyu doktorum!

        Yazar : İsmail Hakkı Şimşek