Nüfus cüzdanında doğum yeri Viranşehir yazanlar o kadim topraklarda ebelerin doğurttuğu sizler her kim olursanız olun aynı havayı teneffüs ettiniz. Aynı toprağı kokladınız.

O sıcak yaz günlerinde esen rüzgârla havada uçuşan aynı tozu yuttunuz.

Kışın soğuk ve yağmurlu günlerinde aynı çukurlarda biriken sulara, çamurlara bastınız.

Aynı caddelerdeki, aynı sokaklardaki yollardan geçtiniz.

Belki ayrı ayrı mutluluklar yaşadınız, ayrı ayrı acılar çektiniz ama hayatınızdaki sevinçleri de, dramları da hep beraber paylaşarak bir birinize destek oldunuz.
Hiç kimse yalnızlık hissetmeden güven içinde yaşadı.

İnsanların makamına, mevki sine, malına, parasına tamah etmediniz, kimseye kulluk etmediniz büyüklerinize saygı gösterdiniz, onlarda sizleri aile bireyleriymişsiniz gibi değer verdi, sevdi, korudu.

Yoksullara, kimsesizlerle, muhtaçlara garibanlara sahip çıktınız kolladınız, sofranızı, ekmeğinizi, cebinizdeki harçlığınızı paylaşmayı insani bir vazife bildiniz.

Akrabalarınıza, arkadaşlarınıza, dostlarınıza, komşularınıza, kirvelerinize gönülden bağlıydınız.

Adaletsizliğe, zulme, haksızlığa karşı hep dik durdunuz.

Onurunuzu, şerefinizi, adamlığınızı hiç bir maddi, manevi, mevki uğruna feda etmediniz.

Atalarınızın, aile büyüklerinizin sizlere bıraktığı, sizlerin de çocuklarınıza yeni nesillere bırakacağınız değişmemesi gereken ilk ve en önemli olan kalıcı miraslarınızı bıraktınız.

Dini inancınızı, mezhebinizi(hangi dinden olursanız olun), ırkınızı (hangi ırktan olursanız olun), dilinizi (hangi dili konuşuyorsanız), kültürünüzü (hangi kültürü yaşıyorsanız), örf ve adetlerinizi (günlük yaşamınız) yani manevi miraslarınızı.

Şimdilerde ise, geçmiş değerlerinizi mirasçılarınıza unutturacak, kişisel çıkarlarınızı sevdanızı öne çıkaran, "benciliğinizi" bırakmaktan başka hiç bir şey düşünmez oldunuz.

Malınız, mülkünüz, paranız, makamınız ve mevkileriniz gibi. Yani; kendinizin dışında başka hiç kimseye faydası olmayan geçici heveslerinizi. Bunlarda; maddi miraslarınızdır.

Bunlarında mirasçılarınıza bir faydası olup olmayacağının, hayır mı şer mi getireceğinin,
kalıcı olup olmayacağının, yapılarının kişiliklerinin bu mirasları kaldırabilecek kapasiteye sahip olup olmadıklarının, hak edip etmediklerinin, bu yükleri kaldırma gücüne akla sahip olup olmadıklarının hiç bir garantisini yoktur.

Geçmişte birçoğumuzun yaşadığı, şahit olduğu bildiği, duyduğu birçok örneklerde olduğu gibi...

Geçmişte yaşadığınız hayatın genetiği değiştirilmemişti, doğaldı, samimiydiniz.

Yoksullarla, kimsesizlerle, muhtaçlara garibanlarla sahip çıkardınız, kollardınız, sofranızı, ekmeğinizi, ceplerinizdeki harçlığınızı paylaşmayı insani bir vazife bilirdiniz.

Her nerede olursa olsunlar Viranşehirli hemşerilerinize, akrabalarınıza, arkadaşlarınıza,
dostlarınıza, komşularınıza, kirvelerinize sanki gönülden bağlılık yemini etmiştiniz.

Mutluydunuz, huzurluydunuz, elinizdekilerle yetinmesini bilirdiniz.

Dileğim, barış, kardeşlik ve sağlık içinde yaşadığınız eski günlere tekrar kavuşmanızdır değerli Viranşehirli hemşerilerim...

Aslında; gurbette yaşayanların özlem duyduğu, mahrum kaldığı, ilk bahar aylarının sunduğu nimetlerden bahsetmek istiyordum ama çocukluğumuzda yaşadığımız günler geldi aklıma duygularımı sizlerle paylaşma istedim.

Damak tatlarımızdan olan kaymak, yoğurt ve tırnaklı Ekmek’ten bahsetmek istiyorum.

Köylü kadınlar kendi elleriyle yaptıkları kaymağı, yoğurdu sabah güneş doğarken yayan, at arabalarıyla, eşeklerin sırtında sabah güneş doğarken şehre getirirlerdi.

Yoğurtçulara, köylü dükkânlarına satarlardı, onlardan alırdık.

Kahvaltılarımızda yediğimiz koyun kaymağı küçük naylon, alemiyon tepsilerde satılırdı.
Üstüne kırmızı, pembe renkli şerbet(şurup)dökerlerdi, buram buram kokan sıcak tırnaklı ekmekle yanında bir bardak kaçak çayla yerdik.

Naylon, alemiyon  sıtılların,,kovaların içinde satılan üstü tülbentle kapatılmış tozlu, samanlı yoğurt sofralarımızın vazgeçilmeziydi.

İçinizde tatmayan ,aynı lezzeti özlemeyen var mı.?

Viranşehir'de yaşayan hemşerilerim aynı kaymağı, yoğurdu tırnaklı ekmeği yerken eski tadı lezzeti alabiliyor musunuz.?

Hiç bir şeyde bereket kalmadı, hiç bir şeyin ne tadı kaldı ne tuzu.

Ne oldu da bu hale geldik, kimler bizleri bu hale getirdi, darma dağın etti.?

Suçumuz, günahımız neydi.?

Kendi kendimizle hesaplaşma zamanı gelmedi mi artık.?

Ne zamana kadar devam edecek başkalarının yazdığı senaryolarda, sahneledikleri tiyatrolarda dublör oyuncu olarak rol almak.?

Neden aslımıza dönüp doğal benliğimizi kazanmayı, kendimiz gibi olmayı denemiyoruz.?